Kijkje In De Wegenbouw


Ik wilde voor het vernieuwde Trucksmagazine.nl eens kijken hoe het nou gaat in de wegenbouw. Ik plaatste mijn oproep op Facebook en al vlot werd Brian Wout getagd.  Die was gelijk enthousiast en zei “Je bent welkom”. We hadden contact en hij gaf aan dat alles geregeld was. En zo reed ik op een vrijdagochtend naar Weesp, naar de Hagen Groep. Ik mocht zelfs nog uitslapen, want hij startte al om 5 uur!

Hagen Groep BV
De Hagen Groep BV in Weesp bestaat als Weesper familiebedrijf bijna honderd jaar (opgericht in 1920), maar is altijd meegegaan met de tijd. Anno nu is de Hagen Groep een uiterst modern transportbedrijf dat helemaal thuis is in de weg- water-, woning- en utiliteitbouw.

Dan ben je bijna op locatie... En wat denk je word ik gebeld of het misschien niet makkelijker is of ik direct naar Schiphol kan komen want daar staat hij toch. En hij moest zo wachten. Ik veranderde het adres in het navigatiesysteem en zo kwam ik aan op de locatie waar de asfaltmolen stond, waar Brian bijna moest gaan laden. Met een grote glimlach komt hij mij tegemoet rijden.  Want “Ver lopen, daar doen we niet aan”, zegt hij. En zo stapte ik in. 

Jong en enthousiast
Brian is een jongeman van nog maar 20 lentes oud.  Hij rijdt met een Mercedes-Benz Arocs (een échte 5-asser) en wie goed kijkt zal in ieder geval het model herkennen van RTL Transportwereld. Brian rijdt de wachtrij in en zegt “Kijk zo begint het eigenlijk … wachten... “. Ik vraag mij toch af hoe het zit, maar Brian weet het gelijk uit te leggen. Beton wordt in bepaalde fases gemaakt en zo kan je met de club doorgaan.  Met z’n allen wachten, daarna knallen met z’n allen. Dat is toch fantastisch , vertelt hij mij, met een glimlach van oor tot oor!

De geur en gevoel van ‘diesel’ is er bij Brian al van jongs af aan ingegoten. Als kleine jongen kwam hij samen met zijn oom over de vloer bij de Hagen Groep. En is hij ook met zijn vader regelmatig op pad geweest. Zijn broer is chauffeur en hoe kan het ook anders, zijn vader is ook chauffeur. Vader rijdt in de categorie speciaal transport. “En ooit ga ik dat ook eens rijden”, vertelt Brian. Dat staat hoog op zijn bucketlist. Brian is zo gepassioneerd over het chauffeursvak. Hij vertelt honderduit. Je kan bijna zeggen dat hij niet alleen diesel in zijn chauffeursaderen heeft stromen, maar ook asfalt. Wat een passie. En vergis je niet, Brian weet écht wel wat hij wil.

Wachten tijdens het werken
Wachten is wel een beetje de basis voor vandaag. Brian vertelt dat ik onbewust alles écht tref. Want wachten is wel een beetje de draai in de dag. En wat hij dan doet tijdens het wachten? Koffie drinken, muziek luisteren en de socials checken. “Tja je moet wat”, zegt hij dan. “Maar ik zou het niet anders willen op dit moment”. En soms heeft hij iemand mee en is het wachten wat aangenamer. Want dan gaat de tijd toch wel weer wat sneller.

“Eigenlijk is het zo met de wegenbouw, je weet altijd hoe laat je begint, maar je weet nooit hoe laat je thuiskomt”. Tja, dat is per dag verschillend en daar moet je wel tegen kunnen. “Maar” zegt hij, “Je komt hierdoor ook op sommige locaties waar je later nooit kan komen”. Hij toont meteen wat foto’s, wederom met een grote glimlach. “Dat is toch gaaf”. En hij heeft gelijk! We praten nog wat bij en dan komt de oproep via de MC , we mogen gaan laden. De hele rij vrachtwagens die achteraan zijn aangesloten, maken zich klaar.

Locatie Schiphol
Eerder schreef ik al dat Brian vertelde dat hij op locaties komt waar hij anders niet zo zou komen. Nou vandaag kan ik daar ook bij aanwezig zijn, en vind het toch wel bijzonder. De werkplek waar wij op uit kijken is de startbaan van Schiphol. Wat ik denk? Goh! Op televisie lijken die vliegtuigen toch minder groot. Ja, ik ben onder de indruk.

We rijden naar de werkplek (waar ik anders ook niet mag komen) en ik doe een hesje aan en zet een helm op. Het zijn verplichte veiligheidsmaatregelen en anders mag ik het voertuig niet uit om foto’s te maken. Gelukkig voor mij, heeft Brian daar ook aan gedacht. Ik meld mij even keurig bij de uitvoerder van BAM Infra en leg uit wat ik kom doen. “Het is geen probleem”, zegt hij. Vind het zelfs heel leuk. Dat is goed te horen, niet  alleen voor mij dat ik toestemming krijg om te fotograferen, maar dat ook het werk van deze jongens gewaardeerd wordt.

Zoals de uitvoerder vertelt: “Ik kan het personeel uiteindelijk wel voor elkaar krijgen, maar zonder de heren voor het transport, duurt het werk om de weg te leggen wel heel erg lang. En lang wachten, daar kunnen mensen niet tegen. Ik moet snel zijn, want Brian is al aan het wisselen met zijn collega. Wat gaat het toch rap, denk ik bij mijzelf. Brian heeft een toplaag mee. Als ik dan als leek kijk, denk ik bij toplaag: Je bent de laatste, het stukje weg is nu af.  Of is het laatste stukje de top van de gelegde weg? Dat kan het ook nog zijn hè!?

Op naar huis
Brian heeft de wagen leeg, het zit er op. Na nog wat overleg stappen we weer de wagen in. De verkeersregelaar maakt ruimte en we zwaaien af, terug naar de molen. Daar stap ik uiteindelijk weer af en neem ik afscheid van Brian. Hij gaat nog even langs de wasstraat en voordat hij de wagen voor het weekend in de hoek plaatst, nog even gauw aftanken. Maandag start de nieuwe werkweek en gaat hij de weg elders weer een stukje beter maken. “Want zeg nou zelf, niets rijdt lekkerder dan een glad zelf gelegd stuk asfalt. En het maakt de buurt ook weer een stukje fraaier”.

Brian, bedankt voor je grote dosis enthousiasme en passie voor het vak! 
Jantine