Terugblik
Hoe is het nu met: Wilco Roskam
Ja, als je elkaar na zoveel jaar weer treft, heb je veel bij te praten. En dat past niet in één reportage, dus blikken we apart met Wilco Roskam (42) terug. De oplettende volger weet dat hij in 2017 in mijn toenmalige rubriek heeft gestaan, met de Mercedes Atego van DIXI. Tijdens mijn aanwezigheid bij Veldhuizen Logistiek ga ik even met Wilco apart zitten en praten we bij.
In 2017 hebben wij voor het laatst contact gehad. Er is veel gebeurd, vertel?
Wilco lacht en steekt van wal: “Ja, er is veel gebeurd. En grappig dat jij het allemaal nog weet. Zelf moest ik toch wel even nadenken, omdat het alweer zo lang geleden is. Er is inderdaad veel gebeurd en sommige dingen heb ik niet zien aankomen. Ik had indertijd eigenlijk wel gedacht dat ik daar zou blijven tot aan mijn pensioen. Heus waar! Maar bij sommige veranderingen moet je zelf ook keuzes maken. Ik heb het goed gehad bij DIXI, veel positieve dingen meegemaakt. Maar toen hogerhand e.e.a. flink ging veranderen en ik thuis met Sylvia veel heb gesproken, besloot ik een stap te wagen”.
Ander werk in andere transporttak, wat zijn voor jou de grootste verschillen?
“In de periode van DIXI kwam ik op plekken en op tijdstippen, waarbij ik mij nu nog weleens afvraag hoe ik dat heb volgehouden? Ik stond eigenlijk met regelmaat 24/7 aan. De mensen waren altijd wel blij dat je er weer aankwam. Heb zelden een slechte ervaring gehad. Want ja, je komt toch dat ‘hokkie’ schoonmaken. Het moet gebeuren en een ander doet het niet. Waar de één stopt, ga jij dus verder. Maar het is werk dat je wél moet liggen. Geuremotie uit en gaan, soms rook je het soms niet eens meer.
Het grootste verschil met het huidige werk, is dat de mensen met name onderweg meer haast hebben. En laat ik eerlijk zijn, ook ik zit weleens op mijn mobiel. Ik ben niet ‘roomser dan de paus’. Dan denk ik, hier moet het even kunnen. Maar dat doe je bijvoorbeeld niet op de Antwerpse Ring, daar heb je jouw volledige aandacht nodig. Als ik dan om mij heen kijk, begrijp ik sommige mensen dus niet”.
Het klinkt alsof je nu wel helemaal op je plek zit. Heb je nog tijd voor een hobby?
“Ja, dit werk bevalt mij super! Weekenden thuis en gewoon rust. Dat is écht lekker. Levi is nu een aantal jaren ouder en ik kan meer zaken meemaken. Dat vind ik leuk! Herinneringen maken, waar ik blij van word. Kijk van de wagen wassen zodat deze schoon is voor maandag, daar word ik rustig van. Maar dat ik Levi zie opgroeien, mee naar een voetbaltraining of wedstrijd kan, dat is mooi! En ja, als het kan, plaag ik uiteraard Sylvia ook weleens. Je bent tenslotte thuis of je bent het niet. Hahaha”.
Als wij over 8 jaar elkaar contacten, dan…
“Was je van plan zolang te wachten, om weer contact te hebben? Ik heb nu je nummer, dus als het moet app ik gewoon! Maar zonder gekkigheid, je weet nooit hoe een ‘koe een haas vangt’. Als ik gezond mag blijven, dan zit ik nog gewoon lekker achter het stuur. Het zit in het DNA en het gaat er nooit meer uit. Neem dat maar van mij aan”.
Tot slot, toen ik dit voorstelde wat dacht je toen?
“Ik was verbaasd, maar vind het erg leuk. Je heb een beter geheugen, dan ik had gedacht. En ik vind het leuk om jou weer te spreken. We wachten die 8 jaar niet af, hè?”
Foto’s & Tekst: Jantine