Terugblik
Hoe is het nou met… Gerard en Martijn?
Onlangs was ik met Jan en Timo op pad. En zoals dat bij mij wel vaker gaat, schoot er onderweg ineens een leuk idee door mijn hoofd. Drie jaar geleden stonden Jan, zijn vader en zijn oom samen in de rubriek. Maar hoe zou het eigenlijk drie jaar later met de mannen gaan? Zouden ze nog net zo enthousiast zijn over hun werk? Nog steeds op dezelfde wagen rijden? En misschien, heel misschien, wel anders zijn gaan denken over elektrisch rijden? Dat vroeg om een vervolg. En alsof het zo moest zijn, liep ik niet veel later Martijn tegen het lijf. Ik vertelde hem over mijn idee en zijn reactie liet weinig aan de verbeelding over: “Ja, leuk! Doen!” Hij zou het ook nog even met Gerard overleggen. Niet veel later was het contact alweer gelegd en konden we gezellig bijpraten.
Laten we eens bij het begin beginnen. Hoe kijken jullie eigenlijk terug op die reportage van drie jaar geleden?
Martijn trapt af: “Toen we je oproep zagen, dachten we: ach, waarom ook niet? We gaan het gewoon proberen. Niet geschoten is altijd mis. En uiteindelijk kregen we er een hartstikke leuke dag voor terug! Leuke, positieve dingen zijn altijd welkom, toch?” Gerard haakt meteen aan: “Weet je wat ik vooral zo leuk vond? Het was niet alleen het beantwoorden van de vragen of het met trots vertellen over ons werk. Het mooiste was eigenlijk dat we het als familie samen konden doen. Dat maakte het hele plaatje gewoon compleet!” En zeg nou zelf, dat maakt zo'n dag toch nét even bijzonderder.
Drie jaar verder… Hoe zit het met de wagens? Nog steeds dezelfde trouwe werkpaarden?
Daar hoeven de heren niet lang over na te denken. “Jazeker! Nog steeds op dezelfde wagen en nog altijd met ontzettend veel plezier!” Nou, duidelijker kunnen ze het niet zeggen. Sommige dingen zijn gewoon goed zoals ze zijn. Maar er zal in drie jaar tijd vast wel iets veranderd zijn. Wat valt jullie onderweg het meeste op? Gerard hoeft daar niet lang over na te denken. “Weet je wat mij vooral opvalt? Het lijkt wel alsof er steeds meer wegafsluitingen bijkomen. Mensen raken daardoor gestrest en gunnen elkaar nauwelijks nog een plekje op de weg. En wat krijg je dan? Precies… file!” Martijn begint te lachen en vult hem meteen aan: “Haha, ja! Van die haastige types die er nog nét even voor willen of zich er snel tussen proberen te proppen. Want ach, jij staat met die grote wagen toch wel stil. Het lijkt wel alsof iedereen tegenwoordig haast heeft. Mensen zijn gewoon een stuk gestrester onderweg. En dat is eigenlijk best jammer.”
Dan ga ik toch nog eens een gevoelig onderwerp aansnijden… Drie jaar geleden durfde ik de vraag ook al voorzichtig te stellen. En aangezien we inmiddels wat jaren verder zijn, probeer ik het gewoon opnieuw: elektrisch rijden! Het komt steeds dichterbij, maar zijn jullie inmiddels ook een beetje omgedraaid?
Gerard steekt van wal: “Toen was ik er al geen voorstander van en eerlijk gezegd ben ik dat nog steeds niet. Ik zie ook niet echt veranderingen waardoor ik er anders over ben gaan denken. Je hoort er natuurlijk ontzettend veel over, maar ja… veel verhalen. Ik blijf er toch mijn twijfels bij houden.” Ook Martijn is nog niet overtuigd. “Nee, ik ben er nog steeds geen voorstander van. Ik rijd op dit moment veel in het buitenland en je moet nu al behoorlijk plannen en rekenen. Kun je nagaan hoeveel je straks moet gaan rekenen. Wat veel mensen volgens mij vergeten, is dat onze lading niet bepaald standaard is. Wij rijden niet simpelweg een vaste route met bijvoorbeeld koeltransport. Autotransport is toch echt een ander verhaal. Daar is volgens mij nog een hele lange weg te gaan. En soms lijkt het wel alsof men vergeet dat al die nieuwe auto's, naast het vervoer per trein, toch ook op hun bestemming moeten komen.”
Dan is het eindelijk vrijdagmiddag of vrijdagavond. De wagen gaat aan de kant en het weekend staat voor de deur. Blijft het werk dan toch nog een beetje in jullie hoofd zitten, of gaat de knop écht om? Daar zijn de mannen verrassend snel over uit. En ook nog eens helemaal eensgezind. “Weekend is weekend! Hoe leuk we ons werk ook vinden, die dagen zijn echt voor het gezin. Samen leuke dingen doen, een klusje in huis, gezellig met elkaar ontbijten… Gewoon genieten van de tijd samen. Je bent tenslotte van maandag tot en met vrijdag van huis. Juist daarom is het gezin zo belangrijk. Drie jaar geleden zeiden we het al en we zeggen het nu gewoon weer: zonder een goede thuisbasis ben je nergens in dit vak!” Kijk, dat zijn woorden waar eigenlijk weinig aan toe te voegen valt. Want hoe graag je ook onderweg bent, het thuisfront blijft toch de belangrijkste.
En dan alweer de laatste vraag… Stel dat ik over drie jaar opnieuw bij jullie aanklop. Waar treffen we jullie dan aan?
Martijn moet toch even nadenken. Maar uiteindelijk blijkt zijn antwoord precies hetzelfde als dat van Gerard. “Gewoon op de truck bij Breedijk. Het werk bevalt nog altijd goed, het is allemaal prima te doen en we hebben het gewoon ontzettend naar onze zin. Dus waarom zouden we iets anders gaan doen?”
Sommige dingen hoeven blijkbaar helemaal niet te veranderen. Als je het goed naar je zin hebt, waarom zou je dan ergens anders gaan zoeken? Mannen, wat was het weer leuk om na drie jaar even met jullie bij te praten! Bedankt voor jullie tijd, de gezelligheid en natuurlijk de mooie verhalen!
Tekst: Jantine
Foto’s : Gerard en Martijn