Terugblik
Hoe is het nu met: Danny Gerkens
Het was tijdens mijn vakantie dat ik ineens een mooie Renault-truck zag en dacht: “Goh, die lijkt wel op die ik eerder voor de camera heb mogen hebben. Hoe zou het met hem zijn?” Ik mailde hem mijn verhaal en hij moest daar toch wel erg om grinniken. Hij mailde terug; “Altijd leuk! Je belt mij maar!” Ik appte op de dag zelf en we hadden contact.
Drie jaar geleden
Het is alweer drie jaar en een maand geleden dat we elkaar gesproken hadden tijdens de reportage, nadat ik ‘m eerder gespot had in Veenendaal. Hoe kijkt Danny daar op terug? Behalve de regen die roet in het eten leek te gooien. Danny lacht en vertelt: “Ja, die regen, dat was wel wat, hè? Maar ik kijk er écht leuk op terug! Michael was er ook bij en die zei dat een Renault nooit gespot of gefotografeerd zou worden. En toen kwam jij om de hoek, het had écht zo moeten zijn. Wat ik ook leuk vond, is dat juist ná jouw reportage diverse Renault-rijders mij opzochten op de socials en toevoegden. Ik durf oprecht te zeggen dat ik daar hele leuke mensen mee heb leren kennen en contacten heb opgebouwd. Het is jammer dat er bij Renault nog steeds een ‘grijs imago’ hangt. Dan is het leuk als je zulke dingen meemaakt. Ik ben heel blij geweest met de reportage die dag.”
Rijd je nog steeds met de zwarte Renault?
“Nou, moet je niet gaan schrikken, maar hij is helaas verkocht. Ik moest dat accepteren, want ik ben niet de grote baas. Maar ik rijd nog steeds Renault, eigenlijk exact dezelfde als toen, maar dan in de kleur grijs. Net zo vol luxe als de vorige,” aldus Danny.
“Ik zal je eerlijk zeggen, als Michael zou zeggen dat we ‘m terugkopen, sta ik nu meteen in te pakken. Niets ten nadele van mijn huidige wagen, maar het is het verhaal, de emoties, het gevoel... je snapt het wel. Weet je wat trouwens ook leuk is? De huidige chauffeur van die zwarte Renault spreek ik ook nog weleens. En ja, ik ben heel blij dat hij ook zuinig is op de auto! Velen zullen zeggen: het is maar materiaal, maar toch...”
Drie jaar verder en nu?
Maar is er nu, in die drie jaar dat we verder zijn, veel veranderd? Danny grinnikt even en zegt dan: “Sorry, ik moet hem écht 
even maken! Ik ben drie jaar ouder en een tikkeltje wijzer geworden, hahaha. Maar zonder gekkigheid, Jantine, ik heb wel wat meegemaakt. Nog geen vier maanden geleden was ik op tour in Duitsland, niets aan de hand. Tot die ene avond, ik vat het samen tot een kort verhaal: Ik stond bij een tankstation te overnachten en voelde mij niet lekker worden. Ik ben, vraag mij niet hoe, uit de wagen geklommen en het tankstation binnengekomen. Heb gevraagd om een ambulance en daarna ben ik een stuk kwijt, om vervolgens wakker te worden op de tafel in de OK. Daar zit natuurlijk wel wat tijdsverschil tussen! Als je bijkomt, moeten je hersenen ineens heel hard gaan werken. Ik keek in de ogen van een lieve Duitse zuster en dacht, ben ik nu in de hemel of de hel? Nou ja, gekkigheid, alle lof voor de mensen die mij geholpen hebben. Je krijgt heel wat te verwerken. Neem van mij aan, zoiets verwerk je niet in een paar dagen. Lichamelijk heb ik een fikse klap opgelopen en dat heeft tijd nodig. Ik zou wel volle bak willen gaan, maar ben een grens overgegaan en dat was een harde leerschool. Het zal even duren voor ik weer de oude Danny ben, maar het komt goed. Ik ben dankbaar dat zoveel mensen mij geholpen hebben.”
Hoe ervaar je het op de weg?
Danny is serieus: “De Nederlanders zijn onderweg erg gestrest geraakt. Even twee tellen wachten, ho maar. Elkaar een plek op de weg gunnen, het lijkt niet te kunnen. Helaas negatief en ik ga niet zeggen dat ik perfect ben. Maar vrachtwagenchauffeurs worden tegenwoordig wel als het ‘zwarte schaap’ van de weg gezien. Jammer, ik hoop dat men inziet dat chauffeurs ook gewoon mensen zijn. En dagelijks hun best doen de werkzaamheden goed uit te voeren en vriendelijk te zijn. Het zou de sector goed doen.”
Als ik je over drie jaar bel, waar sta je dan?
Danny is even stil en zegt: “Drie jaar? Jantine, geef mij alvast een datum. Want zolang hoeft je niet te wachten. Het is gewoon leuk als je appt en vraagt hoe het met mij gaat? Dan doen niet veel mensen en dat waardeer ik juist zo. Dus houdt dat vast. Terugkomend op jouw vraag, ik hoop dat dan mijn gezondheid beter is geworden. Dat ik alle ellende achter mij kan laten en weer vol aan de bak ben. En dat men in de wereld een beetje positiever is geworden, dat zou heel fijn zijn.”
Met die wijze woorden, ronde we het gesprek af. Danny, het was écht leuk je weer eens gesproken te hebben! Dankjewel!
Tekst: Jantine
Foto’s: Danny Gerkens