Terugblik

Hoe is het nu met: Marcel Kalishoek

Tijdens het up-to-date brengen van mijn map met verslagen viel mijn oog op een reportage uit 2023. Exact deze maand is het alweer drie jaar geleden dat ik bij Marcel op de koffie ging. Dat begon allemaal nadat ik hem ooit in Veenendaal had gespot. Ik kan je vertellen: ik was behoorlijk onder de indruk van de wagen – zó zelfs dat ik bijna een paaltje raakte. Toen dacht ik: laat ik Marcel eens een appje sturen om te vragen hoe het gaat en of hij opnieuw mee wil doen aan de rubriek? Marcel reageerde spoedig: “Wanneer wil je bellen?”. Niet veel later spraken we elkaar telefonisch.

Hoe gaat het nu met je? En wat dacht je toen ik je vroeg voor deze rubriek?
Marcel lacht en steekt van wal: “Mijn eerste reactie was; wat leuk, ze is me toch niet vergeten! Ik moet eerlijk zeggen dat ik het tegenwoordig iets minder strak volg, omdat het hier ook druk is. Maar als ik even ga zitten, heb ik genoeg bij te lezen. Juist leuk dat jullie als TrucksMagazine die ‘oude’ reportages niet vergeten. Er gebeurt zoveel in de transportwereld, die staat nooit stil.”

Daarna volgt direct een grapje: “Maar even eerlijk: jij hebt echt een goed geheugen. Was het niet nog maar een jaar geleden  ofzo dat we elkaar bij Amersfoort kruisten? Jij had meteen door dat ik achter het stuur zat. Ik twijfelde nog of jij het wel was, want er zat geen grijze postduif achter het stuur, haha! Tot je mij dat appje stuurde! Maar zonder gekheid: als jij dingen positief ervaart, blijven ze blijkbaar hangen, anders hadden wij geen contact. Dat is toch mooi?”.

Is er in drie jaar veel veranderd?
“Ja, zeker! Natuurlijk de leeftijd… nee hoor, geintje,” lacht hij. “Maar er is wel veel veranderd. De overname is gekomen en tegenwoordig rijd ik onder de naam Van Werven. Vaak hoor je negatieve verhalen over overnames, maar ik moet zeggen dat het mij goed bevalt.”

Marcel rijdt nog steeds op zijn eigen Mercedes Actros en daar is hij blij mee. “Er wordt goed geluisterd. Ik heb aangegeven dat de lange afstanden me soms wat teveel worden. Helemaal stoppen? Nee, dat nog niet. De nieuwe generatie kan prima die grote afstanden rijden. Laat mij maar lekker lokaal rijden, wat rondjes rondom de kerk, dat vind ik heerlijk”.

Sinds kort rijdt Marcel ook niet meer met een aanhanger. “Alleen in spoed- of noodgevallen nog. Daardoor is het werk een stuk makkelijker geworden. Ik beweeg meer, zit minder lang stil en heb veel minder stress. Echt Jantine, dat bevalt me ontzettend goed. Ik zou het niet anders meer willen.”

Ik meen me te herinneren dat je in een band speelde en fotografeerde als hobby. Hoe zit dat nu?
Marcel moet lachen. “Jeetje, jij onthoudt echt veel! Fotografie heb ik wel hobbymatig gedaan, maar dat was meer een fase. Het optreden doe ik nog steeds! En leuk om te vertellen: de band bestaat dit jaar alweer tien jaar. Dat gaan we groots vieren. We hebben zelfs meer optredens gekregen. Muziek is ontspanning, hè? Dat blijft gewoon ontzettend leuk om te doen”.

Hoe kijk je tegenwoordig tegen elektrisch rijden aan?
Marcel hoeft daar niet lang over na te denken. “Nog precies hetzelfde als toen,” lacht hij. “Misschien is het de leeftijd of gewoon mijn liefde voor oldskool diesel, maar zolang het kan blijf ik op fossiele brandstof rijden. Ik ben nog steeds niet om”.

Tijdens een vakantie reed hij wel eens hybride. “Dat was echt vreemd. Je hoort het voertuig bijna niet. Mensen letten al minder op door die telefoon in hun hand. Een diesel hoor je tenminste aankomen. Ik ben er nog niet klaar voor. Als ik mijn voertuig kan horen, rijd ik gewoon prettiger.”

Er is onderweg veel veranderd. Wat valt jou het meeste op?
Marcel merkt vooral dat mensen minder geduld hebben. “Mensen hebben een veel korter lontje gekregen. Even wachten lijkt steeds moeilijker te worden. Dat maakt het werk niet altijd leuker. Soms vergeten mensen dat als ze even meedenken, jij sneller je werk kunt doen en ook sneller weer weg bent”.

Maar waar hij zich het meest aan ergert? “Fietsers. Soms lijken ze te denken dat ze onschendbaar zijn. Dat maakt het lastig. En als je er wat van zegt, krijg je soms nog een grote mond of een middelvinger toe”.

Tot slot: stel dat ik je over drie jaar weer bel…
Marcel schiet meteen in de lach. “Geef alvast een datum, dan zet ik hem in mijn agenda! Ik hoop vooral dat ik je dan nog steeds kan vertellen dat ik bij mijn huidige werkgever rijd. Zoals het nu gaat, houd ik dit werk echt nog wel vol tot mijn pensioen.”

Zo blijkt maar weer: soms zit geluk niet in grote veranderingen, maar juist in een beetje rust, plezier in je werk en gewoon nog lekker achter het stuur zitten.

Tekst: Jantine
Foto’s: Marcel Kalishoek