Keuze Van Jantine
Een dienst mee met Wilco van den Brink, chauffeur bij Kliko Group
Bijna iedereen kent ze wel: je hebt er ooit één aan de straat gezet, erachteraan gerend omdat je vergeten was ‘m buiten te zetten, of misschien zelfs een pakketje van een bezorger in gevonden. Ik heb het over de kliko. Vrijwel ieder huishouden beschikt over een afvalcontainer en we zijn er maar wat blij mee dat ze er zijn. De containers worden geleegd door de inzameldienst en daarna is het aan de bewoners om ze schoon te houden (daar gaan we vanuit).
Maar bij hoogbouw werkt het vaak anders. Daar staan meestal geen minicontainers, maar ondergrondse afvalcontainers. En laat nu net het bedrijf dat al jarenlang vooroploopt in de ontwikkeling van afvalinzameling en ondergrondse containers gevestigd zijn in mijn eigen woonplaats. Via sociale media ontving ik een bericht van chauffeur Wilco van den Brink (43). Hij was in een bericht getagd en stuurde mij vervolgens een appje: "Jij zoekt soms nog weleens iets aparts. Ben je ooit mee geweest op een ondergrondse schoonmaakwagen?" We zochten contact, Wilco overlegde met zijn werkgever en toen uiteindelijk het groene licht werd gegeven, konden we samen op pad.
Over Kliko Group
Kliko Eurobins, Kliko W.T.S., Klikotronics en Kliko Belgium zijn al jarenlang bekende namen binnen de afvalwereld. De bedrijven zijn vooral bekend van de Kliko-minicontainer en diverse ondergrondse afvalsystemen. Sinds eind jaren tachtig en negentig zijn Kliko Eurobins en Kliko W.T.S. actief op de markt van afvalinzameling. Eurobins met onder andere de bekende Kliko-container en W.T.S. met ondergrondse afvalsystemen zoals het KTZ-systeem.
Door de grote bekendheid van de minicontainer staan de bedrijven gezamenlijk vaak simpelweg bekend als "Kliko". Inmiddels opereren zij als familiebedrijf onder de naam Kliko Group. Het assortiment is in de loop der jaren sterk uitgebreid. Van een kunststof emmer van tien liter tot een ondergrondse container van vijfduizend liter. Van RFID-chips en toegangscontrolesystemen tot uitzetservices en reinigingswerkzaamheden. Innovatie vormt daarbij de belangrijkste drijfveer. Het bedrijf ontwikkelt producten en diensten die bijdragen aan efficiëntere afvalinzameling. Want hoe beter afval wordt ingezameld, hoe beter dat uiteindelijk is voor het milieu.
De start van de dag
Wilco vertelde mij vooraf dat zijn werkdag om 06.00 uur begon. Dat is nog wel te doen, dacht ik. Maar even later kwam er een aanvullend bericht. "Misschien is het handiger als je een uurtje later aansluit op locatie." Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen! Keurig op tijd arriveerde ik op de afgesproken plek. Wat direct opviel, was dat er in de Mercedes Actros slechts plaats is voor twee personen. Bij Kliko hadden ze daar echter al over nagedacht. De vaste collega van Wilco, Wernard , reed achter ons aan in een gave elektrische Volkswagen ID. Buzz.
Daardoor kon ik naast Wilco plaatsnemen in de vrachtwagen en direct met hem in gesprek gaan. Dat gesprek kwam al snel op gang. Wilco en ik kennen elkaar namelijk nog uit een iets grijzer verleden, waardoor er genoeg was om bij te praten.
Diesel in het bloed
"Mijn vader was chauffeur en vroeger ging ik weleens met hem mee," vertelt Wilco. "Maar thuis werd ook gezegd: ga eerst maar een opleiding doen voor iets anders. Ik begon als automonteur en volgde later een opleiding tot bedrijfswagenmonteur. Toch bleef het chauffeursvak trekken. Toen ik de kans kreeg, ben ik er volledig voor gegaan."
Wilco kwam terecht bij een lokaal transportbedrijf dat in de regio een bekende naam was. "Met een korte onderbreking heb ik daar jarenlang gewerkt. Uiteindelijk ging het bedrijf failliet en moest ik iets anders zoeken. Ik heb verschillende takken van transport geprobeerd, maar niets voelde echt goed. Ik ben trotse vader van twee prachtige kinderen. Je wilt ze toch zien opgroeien. Lange dagen van huis zijn dan niet altijd ideaal , maar vind maar eens iets wat je past. Via Logic Force kwam uiteindelijk een vacature bij Kliko voorbij.”
Hij vervolgt: "Een vrachtwagen, goede werktijden en werk dat ik totaal niet kende. Thuis hebben we erover gesproken en ik besloot ervoor te gaan." Dat bleek een goede keuze! Inmiddels zijn we acht jaar verder en het bevalt uitstekend. Ik denk eerlijk gezegd dat ik hier kan blijven tot mijn pensioen. Ik heb aan Wernard een geweldige collega. Daar mag ik echt mijn handen voor dichtknijpen. Niet iedereen kan dit werk aan. Dat zul je vandaag zelf ook wel merken."
Niets is wat het lijkt
Net als op veel andere plekken in Nederland verrijzen er nieuwe woonwijken en appartementencomplexen, worden ook hier woningen gebouwd, en sommige plekken zijn net een iets minder makkelijk te bereiken. De eerste locatie die we bezoeken is nog niet opgeleverd. Het terrein staat nog vol bouwverkeer, maar de ondergrondse containers zijn al geplaatst. Dat deel van de infrastructuur staat dus alvast klaar voor de toekomstige bewoners.
Terwijl we verder rijden, valt mij op hoeveel precisiewerk dit werk eigenlijk vraagt, Wilco manoeuvreert de Mercedes Actros 2443 moeiteloos door smalle straten en langs geparkeerde auto's. Waar ik mezelf regelmatig hoor denken: hoe krijg je hem daar tussendoor, blijft hij opvallend rustig. "Eerlijk gezegd valt dit nog mee," zegt hij lachend. "Maar ik moet ook zeggen dat de spiegels van deze Actros perfect zijn afgesteld. Ik heb precies het zicht dat ik nodig heb."
Toch komt hij regelmatig situaties tegen die uitdagender zijn. "Mensen realiseren zich vaak niet dat wij ook ergens moeten kunnen werken. Ze parkeren hun auto, stappen uit en denken er verder niet meer over na. Soms levert dat problemen op. We komen geregeld bij een ondergrondse container aan en zien auto's staan dan pal naast de container. Dan weet je eigenlijk al hoe laat het is. Wanneer de vrachtwagen niet veilig kan worden opgesteld, kan de container niet worden gereinigd. Dan moeten we foto's maken voor de zaak. We moeten immers kunnen aantonen waarom we de werkzaamheden niet konden uitvoeren.”
"Terwijl je foto's staat te maken, komt er ineens iemand naar buiten. 'Sorry!' hoor je dan. Vervolgens wordt de auto verplaatst en kunnen we alsnog aan het werk. Het zijn situaties die voor bewoners misschien klein lijken, maar die dagelijks invloed hebben op de planning van de chauffeurs en monteurs die verantwoordelijk zijn voor het onderhoud van de ondergrondse afvalsystemen.” Dat maakt meteen duidelijk wat Wilco eerder die ochtend al vertelde: Niets is in dit werk zo eenvoudig als het vanaf de buitenkant lijkt
Meer dan alleen schoonmaken
Op de volgende locatie verloopt alles een stuk gemakkelijker. Hier krijg ik rustig te zien hoe het reinigen van een ondergrondse container precies in zijn werk gaat. Uiteraard blijf ik daarbij op veilige afstand. Wat direct opvalt, is hoeveel belangstelling het werk trekt. Voorbijgangers kijken nieuwsgierig toe en verschillende mensen blijven even staan. "Maken ze die ook schoon?" hoor ik iemand verbaasd reageren.
Voor veel mensen is het simpelweg iets waar nooit bij wordt stilgestaan. Tijdens het werk vertelt Wilco dat het schoonmaken slechts een deel van zijn werkzaamheden is. "Ik heb onlangs mijn laatste updatecursus gevolgd," vertelt hij trots. "Daarnaast ben ik, net als veel collega's, ook keurmeester voor ondergrondse containers. Tijdens een schoonmaakbeurt kunnen we direct controleren of alles nog goed functioneert. Dat levert voordelen op. Als we zien dat er iets versleten is of vervangen moet worden, kunnen we dat vaak direct oplossen. We hebben altijd een beperkte voorraad onderdelen bij ons. Als het spoed heeft, vervangen we het meteen. Een kleine moeite voor ons, maar het voorkomt grotere problemen."
Ik zou graag een maagtablet willen
Bij de tweede locatie wordt mij verteld dat deze container eigenlijk nog behoorlijk schoon is. "Deze valt mee," zegt Wilco. "Hij ruikt niet eens zo erg." Ik moet eerlijk zeggen dat ik hem wel degelijk rook, maar dacht tegelijkertijd dat als dit het ergste van vandaag zou zijn, het allemaal best te doen is.
De container wordt gereinigd met water van ongeveer zestig graden. Dat verklaart meteen de warme damp die ik eerder uit een pijp boven op de vrachtwagen zag komen. Binnen no time ziet de container er weer netjes uit en kunnen we verder. Een straat verderop blijkt echter dat Wilco eerder niets te veel heeft gezegd. Zodra de ondergrondse container wordt geopend, komt er een geur vrij die mijn iets te lichte ontbijt direct laat weten dat het overweegt om opnieuw kennis te maken met de buitenwereld. 
Tijdens het reinigen zie ik allerlei zaken voorbij komen die je liever niet tegenkomt. Dan valt mij op dat er een bruin/ groene substantie van de containerwand afloopt. "Gebruik je hier een speciaal sopje voor?" vraag ik nieuwsgierig. Wilco schiet in de lach. "Dat is geen sop hoor," antwoordt hij. "Dat is alle vuiligheid die er nu met volle kracht vanaf wordt gespoten." Ik geloof dat ik op dat moment zichtbaar wat kleur verlies en besluit spontaan een paar stappen achteruit te zetten.
Tijdens het schoonmaken komen er hier en daar enkele spetters terecht op auto's die in de buurt geparkeerd staan. Wat mij opvalt, is dat die voertuigen direct even worden afgespoeld. Een klein gebaar misschien, maar wel een vorm van service die laat zien hoe zorgvuldig er gewerkt wordt.
Not All Heroes Wear Capes
Inmiddels hebben we alweer meerdere locaties bezocht en begint de watervoorraad achter in de vrachtwagen op te raken. Dat betekent dat het tijd is om terug te keren naar de locatie waar de dag begon. Daar kan de tank opnieuw worden gevuld. Voor mij zit de reportage er op dat moment op. Terwijl Wilco de vrachtwagen gereedmaakt voor het vervolg van zijn route, stap ik weer in mijn eigen auto. Onderweg naar huis realiseer ik mij dat veel mensen nauwelijks stilstaan bij dit werk. Toch zijn het juist deze medewerkers die ervoor zorgen dat onze afvalsystemen schoon, veilig en bruikbaar blijven.Laten we eerlijk zijn: als dit werk niet zou gebeuren, zou ons land er een stuk minder fris bij liggen.
Wilco en Wernard, ontzettend bedankt voor jullie gastvrijheid en openheid. Het was een bijzondere en vooral leerzame ochtend waarin opnieuw duidelijk werd dat achter ogenschijnlijk vanzelfsprekende voorzieningen vaak een wereld schuilgaat die de meeste mensen nooit te zien krijgen,
Jantine
Wie is Jantine?
Jantine is enthousiast, getrouwd en een trotse ouder van een zoon van 19. Die niet de transport is ingegaan, maar wel lekker zijn droom achterna jaagt in de wereld van de Automotive. Als er een truckshow is en hij kan mee, dan gaat hij zeker mee! Haar man is servicetechnicus en dus ook niet in de transport actief, maar begrijpt het wereldje wél want zijn vader was beroepschauffeur.
Wat doet zij?
Naast haar grote liefde voor de transport, want zij blijft het indrukwekkend vinden, werkt Jantine in een lokaal winkeltje waar ook cliënten met een dagbesteding werken. En daarnaast is Jantine ook actief in de autowereld. En mag met gepaste regelmaat een nieuw model van de auto’s testen. Zij hoopt via de online weg net zo enthousiast de truckverslagen te mogen maken als toen Trucks Magazine er nog in print was. Voor vragen mail je naar info@trucksmagazine.nl of Jantine@hobbyfotogravejantine.nl.