Keuze Van Jantine


Berging, het blijft toch één van de dingen waar ik, denk ik, nooit over uitgeleerd zal zijn! Ik kijk graag naar het tv-programma “Over de A4”, want naast de mensen van Rijkswaterstaat en de snelwegpolitie zijn er natuurlijk ook bergers. En één daarvan maakte wel een hele leuke en gezellige indruk. Berger Peter van Hoogwout Berging.

Peter Haitjema, 52 lentes jong en inmiddels toch wel berger in hart en nieren. Ook al was het niet zijn eerste gedachte dat hij überhaupt in de berging zou gaan werken, want hij deed namelijk eerst totaal iets anders. Peter is jarenlang bedrijfsleider geweest. Dat ging goed, totdat zijn gezondheid even te wensen overliet. Of zoals Peter zelf lachend zegt: “Toen dacht ik: dokter? Nee joh… Nu is het wel van: laat ik toch maar even gaan. Haha, je moet zuinig zijn op je lichaam, hoor. Daar heb ik zelf goed van geleerd” Hij vervolgt: “Je kent Robert wel. Je hebt hem eens eerder in je reportage gehad. Die man heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik het bergingsvirus kreeg. En écht hoor, het bevalt goed. Ik hoor op de we, gewoon zalig! Ik zit hier fantastisch. Inmiddels heb ik er alweer vijf dienstjaren op zitten en als het aan mij ligt, blijf ik hier echt tot aan mijn pensioen, of nog langer. Het is gewoon heerlijk werk.”

Werken met de wagen
Toen Peter bij Hoogwout kwam werken, begon hij niet meteen op één vaste wagen. Nee, hij heeft zo'n beetje op alle ‘oude meuk’ gereden, zoals hij het zelf noemt. Van Atego's en MAN's tot verschillende DAF-jes, er kwam van alles voorbij. Maar één wagen was voor Peter toch wel heel speciaal. Een behoorlijk imposante DAF 3-lader, die was teruggekeurd zodat hij ook voor bergingswerk ingezet kon worden. En met die wagen heeft Peter ook heel wat kilometers in het buitenland gemaakt. Maar toen kwam de Mercedes en Peter vertelt: “Ik ben geen Mercedes-man, simpel, daar ga ik niet om liegen. Maar ja, weet je wat het is? Je werkgever schaft voor jou een nieuwe wagen aan, en dat zegt ook wél iets. Dus hoe graag ik die DAF ook wilde oprijden, ik stapte toch over op de Actros 3-lader. En inmiddels ben ik alweer bijna twee ton aan kilometers verder!” 
 

Terwijl Peter het mij vertelt, ontstaat er bij mij een flatline…euhm… berging… twee ton… wacht even, deze wagen is toch nog niet zo oud? En alsof Peter mijn gedachten kan lezen, zegt hij: “Ik rijd nog meer dan alleen de A4, hè!” En gelijk is mijn plaatje compleet.

Even over het tv-programma
Natuurlijk wil ik antwoord op mijn vragen, dus vuur ik ze op Peter af: Hoe kom je nou bij zo'n tv-programma terecht? Ga je daarvoor solliciteren? Of hoe zit dat? Peter lacht en vertelt: “Wij zijn benaderd door het programma en samen met een paar collega's zijn er gesprekken geweest. Maar misschien ken je het andere programma van enkele jaren geleden nog, ‘Geluk bij een Ongeluk’?” En ja, ineens is het bij mij helder, want daar zat Peter ook in. Hij gaat verder: “Ja, dat aapje in je hoofd stil? Haha, geintje hè! Maar dan weet je ook dat Martijn, die je welkom heette toen je hier binnenstapte, ook in het programma zat. Ik praat best makkelijk, haha, maar ja, waarom zou je praten als de beelden voor zich spreken? Dus ja, om een lang verhaal kort te maken… We zijn inmiddels met seizoen 2 aan de gang! Samen met de collega's, dat is toch fantastisch? En al spreek ik echt niet iedereen apart, je komt onderweg altijd wel iemand tegen! Jeffrey van de ANWB, of de bekende WIS'ers (WIS staat voor weginspecteur).”

Zijn ervaring met de camera
Ik ben benieuwd naar de ervaring van Peter, want een camera erbij en al die trouwe volgers… het moet iets losmaken, of niet? Daar is Peter duidelijk in. “Het programma heb ik écht als positief ervaren. Ik lees gewoon geen reacties. Dan kan ik ook niet chagrijnig worden als er iets negatiefs tussen staat. Gewoon lekker positief blijven en doen wat je leuk vindt. Want weet je, de beste stuurlui staan aan wal. En die staan ook te roepen hoe iets beter moet, dat zul jij vast herkennen. Mensen die het echt beter weten voor een ander, maar zelf niks kunnen, je komt ze overal tegen. Ik vind het geweldig hoe mensen reageren, ook onderweg! Die vrolijkheid is toch alleen maar goed.”

Niks negatiefs?
Peter zit echt enthousiast achter het stuur en is volgens mij geen dag kwaad of chagrijnig. Toch ben ik benieuwd of hij negatieve dingen ervaart in het vak? Dan kijkt Peter even een paar tellen serieus en vertelt: “Neem als voorbeeld even een piketdienst. Dat gaat 24/7 door. En dan heb je verhoogde risico's met IM-meldingen (Incident Management-meldingen). Dan moet je écht snel reageren. Ik heb geluk dat ik binnen het werkgebied woon, dus kan ik thuis slapen. Al slaap je dan licht, dan haal je het later wel in. Het is een kwestie van wennen. En vergeet niet dat je zonder steun van thuis niet zoveel dingen kunt. Want die thuisbasis is heel belangrijk.”
 

Is er dan niets negatiefs aan het vak? “Jawel, er is één ding waar ik ontzettend chagrijnig van kan worden, maar het werk heeft daar in zekere zin geen invloed op. Dat zijn de mensen… de mensen die het rode kruis negeren. Daar kan ik toch wel heel chagrijnig van worden. De mensen die dan denken: wat is dat toch, dat kruis? Nou, dat is mijn veiligheid en die van mijn collega's! Mensen lijken tegenwoordig enorm gestrest te zijn. Terwijl even wachten gewoon kan, hè! Kost misschien even een paar tellen. Maar hoe sneller de berger kan werken, hoe sneller de weg weer wordt vrijgegeven. Dat zouden menen moeten begrijpen, het zou zoveel stress voorkomen en is voor iedereen beter.”

“Tot de volgende!”
Nou was het op de dag dat ik er was redelijk rustig op de A4, maar toch heb ik een melding mogen meemaken. De rust en de gedrevenheid van Peter, zijn mij daarbij wel opgevallen. En de communicatie tussen hem en de WIS. Ze hebben aan een half woord genoeg. Maar ik dacht dat het alleen in het tv-programma was. Ook nu zeggen ze, als er geladen is: “Tot de volgende!” En ik dacht nog: een fijne dag klinkt toch ook wel vriendelijk? Maar ze zien mij dat dus bedenken en zowel de WIS als Peter lachen en zeggen: “Een fijne dag wensen is altijd goed, maar het kan kort duren, het kan lang duren… Er gebeurt altijd ergens wel iets. En dan kruis je elkaar toch weer. Dus is het: tot de volgende!”

En met die woorden, een goede koude fles water en nog wat gesprekken op de zaak, stap ik weer achter het stuur richting huis. Weer een ervaring rijker met berging en weer gezellige mensen mogen ontmoeten, met passie voor hun vak!

Dank, Peter en collega's, voor jullie gastvrijheid! Het was gezellig en ja… “tot de volgende!”

Jantine


Wie is Jantine?
Jantine is enthousiast, getrouwd en een trotse ouder van een zoon van 20. Die niet de transport is ingegaan, maar wel lekker zijn droom achterna jaagt in de wereld van de Automotive. Als er een truckshow is en hij kan mee, dan gaat hij zeker mee! Haar man is servicetechnicus en dus ook niet in de transport actief, maar begrijpt het wereldje wél want zijn vader was beroepschauffeur.

Wat doet zij?
Naast haar grote liefde voor de transport, want zij blijft het indrukwekkend vinden, werkt Jantine in een lokaal winkeltje waar ook cliënten met een dagbesteding werken. En daarnaast is Jantine ook actief in de autowereld. En mag met gepaste regelmaat een nieuw model van de auto’s testen. Zij hoopt via de online weg net zo enthousiast de truckverslagen te mogen maken als toen Trucks Magazine er nog in print was. Voor vragen mail je naar
info@trucksmagazine.nl of Jantine@hobbyfotogravejantine.nl.