Keuze Van Jantine
Op de koffie bij OVT
Een tijd geleden plaatste ik een oproep voor een reportage over samen met je partner in de transportwereld werken. Daar kwamen diverse reacties op, waaronder die van de 40-jarige Sanne Koeslag. Ze had mijn oproep op Facebook voorbij zien komen en dacht: “Weet je wat, ik zet er ook een reactie bij”. Haar verhaal maakte mij nieuwsgierig. Want samen met haar vriend werkt ze voor haar zwager die een transportbedrijf runt. Ja, daar wil ik natuurlijk meer van weten.
Voor we het wisten, hadden Sanne en ik elkaar al aan de telefoon en kwamen we eigenlijk vrij snel tot dezelfde conclusie: hier moet eens koffie gedronken worden. Zo gezegd, zo gedaan. We maakten een afspraak en op een rustige zaterdag ging ik op weg naar de Achterhoek. Daar aangekomen werd ik warm ontvangen en, niet geheel onbelangrijk, de koffie stond al klaar.
Hoe zit het nu?
In de afgelopen jaren is er het nodige veranderd, tot de vorming van het OVT, Olijslager (container) Verhuur en Transport. Laten we kijken naar de mensen achter die drie letter, want zo'n bedrijf heeft uiteraard ook een verhaal. We starten gelijk met Chris Olijslager. Bij Chris stroomt de diesel eigenlijk al van jongs af aan door zijn aderen. Als kleine jongen reed hij maar wat graag mee, met de verschillende familieleden. Het transportwereldje was hem dus zeker niet vreemd. En toen hij eenmaal achttien was, liet hij er ook geen gras over groeien en haalde zijn rijbewijzen. Na anderhalf jaar rijden koos hij er voor om terug te gaan naar de schoolbanken en heeft toen verkoopmanagement gestudeerd. Na een paar jaar truckverkoop kwam er een optie om voor zichzelf te beginnen in de afvalcontainerverhuur. En zo ontstond de basis van het huidige OVT Winterswijk.
Wat ik zelf wel erg leuk vind, is dat Chris nog steeds graag achter het stuur kruipt. Hij is een echte praktijkman. Hij vindt het leuk om zowel op kantoor, als onderweg bezig te zijn. Die afwisseling past perfect bij hem. Zo is hij tegenwoordig zo’n twee dagen per week op kantoor te vinden, terwijl hij daarnaast nog steeds graag zelf de weg op gaat. Geef je hem de kans om zelf weer achter het stuur te kruipen, dan hoeft hij daar niet lang over na te denken. De witte Volvo FM die je ziet staan, dat is zijn wagen. Het is nog een huurtrekker, maar als het ooit zover komt, dan gaat hij natuurlijk wel in de juiste kleuren. Maar dat is wellicht iets voor later.
En dan gaan we door naar Sanne
Sanne haar werk begon in de paardenhouderij, met daarnaast een parttime functie als pakketbezorger op een bestelbus. Het leek haar altijd al gaaf om ook het groot rijbewijs te halen. En dan met een paardenvrachtwagen naar de concoursen. Dat was haar droom, al is het daar nooit van gekomen. Uiteindelijk werd het werk als pakketbezorger fulltime en kwam ook de mogelijkheid om door te stromen naar het grotere vervoer. En daarmee kon ze wel een andere droom laten uitkomen; achter het grote stuur! Die kans liet ze niet liggen. Maar soms blijkt een droom in de praktijk toch nét even anders te zijn dan je van tevoren had bedacht.
Sanne zegt daarover: “Het was de ene week nacht en de andere week dag. En dat moet je liggen. Ik heb dat ruim vier maanden gedaan, maar kwam tot het besef dat dit niet was wat ik wilde. Dat werken in die wisselende diensten moet bij je passen. Dus uiteindelijk ben ik wat anders gaan doen.” Om een lang verhaal kort te maken: nu rijdt Sanne bij OVT op een prachtige Volvo FH5 460. En daarover zegt ze: “Iets negatiefs kan ik je eigenlijk niet vertellen over die Volvo, want het is gewoon een hele fijne wagen.”
Sanne rijdt voornamelijk bouw gerelateerde materialen met kooiaap en dat bevalt haar ontzettend goed. Ze draait haar hand er niet voor om. “Ik kom op plekken waar je anders niet zo snel komt. En ik heb wel mijn vrijheid. Natuurlijk zit ik ook aan tijden vast, maar ik zit in ieder geval niet tussen vier muren. Alle respect voor de mensen die binnen werken hoor, maar dat is gewoon niet mijn ding. Het stuur... dat wel,” aldus een glimlachende Sanne.
En dan Bob
De vriend van Sanne is Bob, 35 jaar . Hij werkte het grootste deel van zijn carrière samen of bij dezelfde bedrijven als zijn broer Chris. De weg naar chauffeur verliep alleen net iets anders dan gedacht. Bob koos op de middelbare school voor een opleiding autotechniek om daarna de chauffeursopleiding te volgen. Echter bedacht hij zich en ging een Mbo-opleiding volgen. Hij werd eerst bedrijfswagenmonteur. Of zoals ik lachend wordt gecorrigeerd “Bedrijfswagentechnicus.”
In de weekenden was Bob ondertussen regelmatig bij Chris te vinden. Op een gegeven moment hakte Chris de knoop door en stelde Bob voor om bij hem in dienst te treden. Bob hoefde daar niet heel lang over na te denken en eigenlijk veranderde er daarna niet eens zo gek veel. Het regelen en samenwerken deden ze daarvoor ook al. Alleen werden vanaf dat moment de lijntjes ineens een stuk korter. Zo kwam de wens van Bob weer een stukje dichterbij: chauffeur worden.
Tegenwoordig rijdt Bob op de Volvo FM3. En deze is inmiddels alweer 14 jaar oud. Eerlijk is eerlijk: dat zou je haar niet direct geven. Voor haar leeftijd staat ze er hartstikke netjes bij. Bob lacht: “Wassen helpt! Alleen gebeurt dat tegenwoordig soms te weinig.” Een kwestie van prioriteiten stellen, want er moet gewoon mee gewerkt worden. Maar wees eerlijk: er staat daar toch gewoon een hele gave portaalwagen te shinen? De bull-bar moeten we er maar even bij denken, want die staat tegenwoordig in de hoek.
Het mooiste én het minste van het vak
Als ik alle drie vraag wat zij het mooiste aan het vak vinden, komt er eigenlijk bijna unaniem hetzelfde antwoord: de vrijheid. Precies zoals Sanne eerder al vertelde. Het contact met de klanten is leuk en er kan vaak best veel. Als je maar gewoon netjes met elkaar blijft communiceren. Want uiteindelijk gaat natuurlijk niet alles vanzelf. En dan is er nog iets: je komt op plekken waar je anders waarschijnlijk nooit zo snel zou komen. Zeker niet met een vrachtwagen. Misschien is dát uiteindelijk wel een van de mooiste dingen van het vak. 
Maar er is natuurlijk ook een andere kant. Ik hoor regelmatig van chauffeurs dat mensen die hun autorijbewijs halen eigenlijk eens een paar uur mee zouden moeten in een lesvrachtwagen. Gewoon om eens te ervaren wat een chauffeur wel en niet kan zien en hoeveel ruimte zo'n vrachtwagen daadwerkelijk nodig heeft. Misschien zou er dan wat meer begrip komen en wordt er niet meer op het laatste moment zo haaks voor een vrachtwagen ingehaald of ingevoegd.
Bob reageert daar meteen op: “Ja en nee. Want ja, misschien zou het respect daardoor wel wat terugkomen. Maar aan de andere kant heb je ook mensen die daarna juist denken: dat doe ik wel even. Daar zou ik dus voor waken, als je begrijpt wat ik bedoel. Het heeft twee kanten.” De anderen bevestigen zijn argumenten. En dan komt er zelfs een opmerking voorbij waarvan ik nooit had verwacht dat we hem nog eens zouden maken: “Soms wordt die lekkere rustige tijd op de weg tijdens de coronapandemie een beetje gemist”.
Heel eerlijk, ik begrijp het helemaal. Mensen zijn tegenwoordig veel te gestrest onderweg en dat is te merken. Men gunt elkaar soms nauwelijks nog ruimte, laat staan een klein beetje tijd. Dat was toen wel anders. En dat stukje respect voor elkaar? Dat zou best weer eens terug mogen komen.
Nadat de foto’s zijn gemaakt en we nog wat hebben gegeten, stap ik weer in de auto richting huis. Ik heb de mensen achter OVT mogen leren kennen, kennisgemaakt met de Achterhoekse gezelligheid én gezien dat samenwerken met je “partner, broer, zwager, schoonzus oftewel familie” heel goed kan. Daarmee is de cirkel rond, want dat was tenslotte waar dit verhaal mee begon.
Sanne, Bob en Chris, bedankt voor deze dag. Het was écht gezellig,
Jantine
Wie is Jantine?
Jantine is enthousiast, getrouwd en een trotse ouder van een zoon van 19. Die niet de transport is ingegaan, maar wel lekker zijn droom achterna jaagt in de wereld van de Automotive. Als er een truckshow is en hij kan mee, dan gaat hij zeker mee! Haar man is servicetechnicus en dus ook niet in de transport actief, maar begrijpt het wereldje wél want zijn vader was beroepschauffeur.
Wat doet zij?
Naast haar grote liefde voor de transport, want zij blijft het indrukwekkend vinden, werkt Jantine in een lokaal winkeltje waar ook cliënten met een dagbesteding werken. En daarnaast is Jantine ook actief in de autowereld. En mag met gepaste regelmaat een nieuw model van de auto’s testen. Zij hoopt via de online weg net zo enthousiast de truckverslagen te mogen maken als toen Trucks Magazine er nog in print was. Voor vragen mail je naar info@trucksmagazine.nl of Jantine@hobbyfotogravejantine.nl.