Keuze Van Jantine
Op bezoek bij Schot Verticaal Transport; In gesprek met Ruben Knaapen
Enige tijd geleden plaatste ik een oproep op social media om weer eens een kijkje te nemen in de wereld van de kranen. Niet alleen omdat het alweer lang geleden was, maar omdat deze wereld enorm interessant blijft. Ook deze tak valt immers onder transport. Want zeg nou zelf: menig bouwvakker staat er niet om te springen, om zware materialen zelf naar boven te sjouwen. Dan zijn kranen, met hun indrukwekkende hoogtes en mogelijkheden, onmisbaar.
Na mijn oproep op social media, een tag en meerdere keren agenda’s naast elkaar leggen, kon ik afreizen naar Alkmaar voor een gesprek met Ruben (22). Iemand die inmiddels alweer zes jaar mag doen wat hij leuk vindt. Zoals hij het zelf mooi omschrijft: “Het voelt als een hobby waar je ook nog voor betaald krijgt.”
Over Schot Verticaal Transport
Kennis en ervaring maken het verschil, zeker als het gaat om het precies, efficiënt en veilig inzetten van hijskranen. Bij Schot Verticaal Transport zie je die kennis en jarenlange ervaring direct terug in de aanpak van verschillende projecten. Iedere branche vraagt om een eigen aanpak en elk project is uniek. Het bedrijf gaat verder dan alleen zwaar hijswerk. Samen met de opdrachtgever wordt gekeken naar de meest efficiënte oplossing. Dankzij branche specifieke kennis en ervaring is Schot breed inzetbaar in verticaal transport van uiteenlopende objecten. Met een hijscapaciteit van 45 tot 750 ton bieden zij vrijwel altijd een passende hijsoplossing.
Het zat er al vroeg in
Al op zevenjarige leeftijd kwam Ruben voor het eerst in aanraking met een kraan. Tijdens een verbouwing thuis mocht hij mee omhoog en vanaf dat moment wist hij één ding zeker; dit wilde hij later ook. Die jongensdroom hield hij vast tijdens zijn schooltijd. Op zijn zestiende kreeg hij een leer-werkplek aangeboden en daar ging hij volledig voor. Toch voelde hij na twee jaar dat er nog meer mogelijk was. Tijdens een open bedrijven dag stapte hij binnen bij Schot. Hij stelde zich voor en eigenlijk ging het daarna snel. Niet veel later liep hij mee met een door Schot aangewezen leermeester Ralph Grooteman.
Jong trekt jong aan
Het is bekend dat er structureel een tekort is aan kraanmachinisten. Ik ben benieuwd hoe Ruben dat ervaart? Hij glimlacht en zegt: “Eigenlijk moet je het zo zien: Bij mij begon het al op mijn zevende. Het was écht een jongensdroom. Een gevoel is een gevoel. Dat is net zoals wanneer ik aan jou zou vragen waarom je bent gaan fotograferen. Je had ook iets anders kunnen kiezen, toch? Maar bij Schot wordt echt geïnvesteerd. Als er bijvoorbeeld een open techniekavond is, wil ik daar graag bij zijn. En met alle respect voor de oudere generatie; veel jongeren denken tegenwoordig alles beter te weten. Ik heb dat ook weleens hoor, haha. Maar als je op de juiste manier investeert in mensen, komt het uiteindelijk goed.”
Het mooiste, maar ook de mindere kanten van het werk
Het klinkt allemaal prachtig, maar elk beroep kent ook uitdagingen. Nog voordat ik mijn vraag kan stellen, lijkt Ruben mijn gedachten al te lezen. “Het werk lijkt misschien makkelijk; je zit op hoogte en bedient wat knoppen, voor de buitenwereld. Maar ondertussen sta je continu ‘aan’. Je scant constant en probeert altijd zo veilig én efficiënt mogelijk te werken. Hoe cliché het ook klinkt; je ziet veel vanaf hoogte, maar ook weer niet alles. Doordat je voortdurend alert bent, kost het soms meer energie dan mensen denken. Dat kan best een knelpunt zijn. Wij hebben, net als chauffeurs, geen negen-tot-vijf baan. Je hebt met veel factoren te maken. Eén voordeel is wel: je weet altijd hoe laat je begint, maar nooit precies hoe laat je thuis bent. Maar dat kan ook weer nadelig zijn voor sommige. Stel dat een klus bijna af is en je met een half uur extra werk een opdrachtgever een extra dag kosten kunt besparen, dan ga je gewoon nog even door. Dat betekent ook dat je doordeweeks niet snel spontaan iets kunt plannen of standaard om zes uur aan tafel zit. Maar het kan ook zomaar zijn, dat ik om half vier thuis ben en denk: zo, dat was hem alweer. Het heeft écht twee kanten en daar moet je tegen kunnen.”
Jong en werken: het kan prima samen
Tegenwoordig hoor je vaak dat jongeren weinig willen werken, maar wel veel willen verdienen. Ik ben benieuwd hoe Ruben daartegen aankijkt? Hij kijkt ij serieus aan en zegt dan: ”Als mensen eens zouden stoppen met iedereen over één kam scheren, zou dat al schelen. Ja, ik ben jong, maar ik werk hard en weet wat ik wil. Dat mensen alles op één lijn trekken, daar baal ik soms van. En geloof me: als je écht wilt werken, is er werk genoeg. Je moet alleen wel ergens voor openstaan. Zoals ze vroeger zeiden; Keulen en Parijs zijn ook niet in één dag gebouwd. Woningen komen er ook niet vanzelf.”
Trots op zijn werk
Ik merk dat ik uren met Ruben over zijn werk zou kunnen praten. Hij zou bijna ambassadeur van het vak kunnen zijn. Momenteel rijdt en werkt hij op een SK1265-AT6 E-lift, een machine waar hij zichtbaar trots én zuinig op is. Hij rijdt er nu ongeveer twee maanden mee, vanwege een wisseling van kraan. Daarvoor werkte hij op een Liebherr-kraan. De overstap was niet lastig. Omdat hij ooit begon op een Spiering-kraan, voelde de bediening direct weer vertrouwd.
“De vorige kraan was helemaal show klaar. Echt piekfijn in orde. Hier mag ik weer opnieuw beginnen. En ja, ik ben zo gek dat ik dat nog leuk vind ook. Want je weet wat ze zeggen: glimmen zal hij! En nog een detail dat genoemd moet worden, is de e-lift. Ik ben er zó blij mee,” aldus Ruben. “Een gewone lift maakt op de bouw veel geluid. Als je niet beter weet, denk je dat het zo hoort. Maar sinds ik met de elektrische werk, merk ik pas hoeveel verschil het maakt. Het is een stuk rustiger. Op de bouwplaats merkt hij ook dat de bouwlieden het onwijs waarderen. Er staat niet continu een motor te pruttelen. Het is rustiger én het is een mooie stap richting vergroening. Ik moet er niet aan denken dat ik die elektrische ooit weer moet inleveren. Gek hè?”, aldus een lachende Ruben.
De hoogte in…
Rubens’ kraan is een zesasser, 37 meter hoog en 60 meter lang. Best indrukwekkend dus. Terwijl Ruben alles netjes klaarzet, denk ik na over de foto’s die ik wil maken. Maar hoe ervaar je hoogte nu echt? Juist… door zelf mee omhoog te gaan. Ik kan jullie verzekeren: mijn hart heeft nog nooit zó hard gebonsd. Na enige twijfel stapte ik tóch in het liftje. Met hoogtevrees én een hekel aan kleine ruimtes was dat best een uitdaging. Maar ik ben gegaan en eerlijk is eerlijk; ik was uiteindelijk als een kind zó blij, toen ik weer veilig met beide benen op de grond stond. Het was eens en nooit weer, zeg ik nu.
Mijn respect voor iedereen die dit werk dagelijks doet, is alleen maar gegroeid. Nadat de foto’s waren gemaakt en Ruben de kraan weer had ingeklapt en teruggezet, namen we afscheid. Ruben, ontzettend bedankt voor je gastvrijheid, eerlijkheid en openheid. Blijf vooral die passie voor je vak behouden, mensen zoals jij zijn hard nodig, nu én in de toekomst.
Jantine
Wie is Jantine?
Jantine is enthousiast, getrouwd en een trotse ouder van een zoon van 19. Die niet de transport is ingegaan, maar wel lekker zijn droom achterna jaagt in de wereld van de Automotive. Als er een truckshow is en hij kan mee, dan gaat hij zeker mee! Haar man is servicetechnicus en dus ook niet in de transport actief, maar begrijpt het wereldje wél want zijn vader was beroepschauffeur.
Wat doet zij?
Naast haar grote liefde voor de transport, want zij blijft het indrukwekkend vinden, werkt Jantine in een lokaal winkeltje waar ook cliënten met een dagbesteding werken. En daarnaast is Jantine ook actief in de autowereld. En mag met gepaste regelmaat een nieuw model van de auto’s testen. Zij hoopt via de online weg net zo enthousiast de truckverslagen te mogen maken als toen Trucks Magazine er nog in print was. Voor vragen mail je naar info@trucksmagazine.nl of Jantine@hobbyfotogravejantine.nl.