Politieteam Transport
Van hoe is het met, naar een dagje mee…
Het was in 2023 dat ik de eer had om een kijkje te mogen nemen bij het Politieteam Transport Den Haag. Omdat het dus alweer zo’n drie jaar geleden is, nam ik contact op om te kijken of er veel veranderd is in de afgelopen jaren? Toen ik via de Whatsapp contact zocht en mijn verhaal deed, werd er gelachen. “Ik ben je niet vergeten. Je was en bent altijd positief, dat is gemakkelijk te onthouden”, was de reactie. Maar Roberts’ werkterrein bevindt zich niet meer in Den Haag, maar sinds 2024 in Amsterdam.
We kunnen het gesprek telefonisch doen, maar dat vindt hij saai. Dus Robert nodigt mij uit om naar Amsterdam te komen en daar meteen kennis te maken met het team. Ik schok ervan, want Amsterdam én Jantine, dat gaat nou eenmaal niet heel goed samen. Maar ja, zo’n toffe uitnodiging krijg je niet dagelijks, dus ging ik toch in op het voorstel. We maakten een afspraak en voor ik het wist, zat ik in de auto op weg naar Amsterdam.
Welkom in Amsterdam
Met enigszins ‘klamme handjes’ arriveerde ik op locatie. Daar werd ik warm welkom geheten en na de standaard aanmeldprocedure was het tijd voor koffie. Tijdens het lekkere bakkie kletsen we bij, want er is best veel gebeurd. Daarna word ik rondgeleid en gaan we naar de plek waar de voertuigen van het team staan opgesteld. Dit transportteam heeft zeven wagens rijden, inclusief een shovel. Daar mag ik op plaats nemen en besef ik mij hoeveel impact het heeft als je daar je werk meedoet. Want ik voel mij toch wel opgesloten. Uiteraard is alles op veiligheid gericht, maar ik kreeg het er Spaans benauwd en was blij dat ik er weer naast stond.
Ondertussen stellen een aantal collega’s van Robert zich voor en doen hun verhaal. Daarna ontvangen we een melding om te vertrekken en stappen in de DAF CF kraanwagen. Er is helemaal niets standaard aan deze wagen en onderweg hebben we meteen de gelegenheid om rustig bij te praten.
Het mooiste aan je werk?
Ongetwijfeld zullen er nu lezers zijn, die niet zo enthousiast zijn over de politie en politieagenten. Maar net als ‘reguliere’ chauffeurs, zijn ook dit mensen met passie voor hun vak. Net zoals ik de passie heb voor fotograferen. Een passie voor beroep of wat je uitvoert, zo heeft Robert dat ook. Terwijl we bij de melding arriveren, vraag ik hem naar wat hij het mooiste vindt aan zijn werk? “Je bent samen met het team aan de slag om de puzzel compleet te maken”, zegt hij. “Dat klinkt vast cliché, maar ik zal het proberen uit te leggen. Stel, er wordt een persoon vermist. Heel Nederland is aan het zoeken en uiteindelijk wordt deze overleden aangetroffen. Dan arriveert het Team Transport om razendsnel met hekken alles af te zetten. Zo kan niet iedereen alles zien, want dat kan best traumatisch zijn. Je helpt sporen veilig te stellen, die later in het onderzoek heel belangrijk kunnen zijn. En zo ben je dus onderdeel van de complete puzzel. Je draagt bij aan antwoorden en rust voor de nabestaanden. En dat vind ik mooi”, aldus Robert.
Over de melding waar wij bij gearriveerd zijn, kan ik niet teveel vertellen. Maar in ieder geval is er een onveilig voertuig van de weg gehaald. En dat is prettig voor alle medeweggebruikers. Ik denk nog even terug aan het veilig stellen van sporen. Berger ben je in hart en nieren. Ik vraag Robert of hij nu anders met de bergingswerkzaamheden bezig is, dan dat hij nog een ‘gele’ berger was? Daar moet Robert om lachen. “Ja, wij bergen hier anders dan een ‘gele’ berger dat doet. Want al zou je het soms op de standaard manier willen doen, wij hebben te maken met een extra regel: Sporen moeten veilig blijven. Daarom gaan dingen weleens anders, maar dat heeft dus een reden”. Ik begrijp het volkomen!
Verschil tussen Den Haag en Amsterdam
Terwijl we op locatie rondliepen, viel het mij al op dat er meer en andere lengtes voertuigen staan in Amsterdam. Ik dacht dat het aan mijn ‘scheve’ zicht lag, maar stel de vraag toch maar aan Robert. “Tja, Amsterdam is geen Den Haag, het is net even anders. Zowel de draaicirkel van het voertuig, als de lengte. Ga maar eens naar meldingen bij de kleine straatjes en grachten, daar kun je niet met alles komen”.
Maar als je hier alweer zo’n twee jaar zit, heb je vast meer verschillen ontdekt? Daar moet Robert even over nadenken. “Het grootste verschil is misschien wel dat het werkgebied hier kleiner is”, zegt hij. “Al ben je, zoals je weet, wel in het hele land inzetbaar. Maar het basisgebied hier in Amsterdam is een stukje kleiner dan voorheen in Den Haag. Voor mij was dat wel even wennen. En ook de sfeer is anders, Amsterdammers zijn veel directer. Zoiets van ‘ja = ja’, ‘nee = nee’ en ‘veranderen, dat doen we niet’. Ook de PD’s (plaats delicten) zijn anders. Je staat vaker met de lepel en/of kraan te werken. Maar dat heeft zo zijn charmes. En zoals toentertijd geen dag hetzelfde was, zo geldt dat hier in Amsterdam ook”.
Uniform
Wat mij persoonlijk opvalt, is het uniform. Want in Den Haag was het geel en nu is het ineens donkerblauw. Heeft dat met de regio te maken? “Nee hoor”, zegt Robert, “Dat zou wel wat zijn. Er zijn inmiddels meer regio’s die deze nieuwe kleur dragen. De kleur geel schijnt nog wel wat los te maken bij mensen. Net als ME-bussen vroeger donkerblauw waren, maar inmiddels ‘gewone’ kleuren hebben. Onderzoek heeft aangetoond dat die donkerblauwe kleur agressie oproept. En zo zijn dus ook onze uniformkleuren gewijzigd en staat er op de rug het woord transport. Zowel voor burgers als collega’s is duidelijk wie we zijn en waarvoor we komen. Wanneer iedereen hetzelfde uniform heeft, zijn we zelfs onderling niet meer herkenbaar. Want van de 6.500 collega’s ken ik echt alle namen en functies niet. Kijk eens op het uniform van jouw wijkagent. Als het goed is, vindt je die functieomschrijving ook terug. Is het niet op de achterkant, dan wel op een plaatje aan de voorzijde”.
Diepe buiging
We praten nog even wat bij en ik kom op locaties in Amsterdam waar ik mijn welbekende ‘kortsluiting’ krijg. Hoe dan?, denk ik. Maar het komt goed en uiteindelijk is het tijd om naar het bureau terug te keren. We nemen afscheid en terwijl ik huiswaarts keer, besef ik mij wat een geweldige kans ik heb gekregen. Van dichtbij heb ik de werkzaamheden mogen meemaken. Ik realiseer mij dat deze baan je écht moet liggen. Want wees geduldig en je maakt soms meer mee, dan je lief is. En daar maak ik een diepe buiging voor!
Robert en collega’s die ik allemaal heb mogen ontmoeten, heel hartelijk bedankt. Voor jullie gastvrijheid, openheid en vriendelijkheid,
Jantine