Van Velthoven Transport
Ik werd getipt naar aanleiding van een oproep op social media. De tipgever zei: “Jij zoekt nog wel eens bijzondere verhalen. Nou, ik heb er één voor je. Wedden dat je dit leuk gaat vinden?”. Hij deed zijn verhaal en ja, hij had gelijk. Hier had ik zeker oren naar! Extra leuk ook, omdat ik over het algemeen best veel bedrijven in de regio ken. Maar dit bedrijf kende ik dus nog niet. En het gekke is, ik ben er in het verleden zelfs een paar keer langs gereden, zonder door te hebben dat ze daar zaten. Kortom, dit bezoek zou super zijn als het zou lukken. Niet veel later kreeg ik een appje: “Je kan bellen”.
Aan de telefoon kreeg ik een enthousiaste Sylvia van Velthoven (29). Ze vond het leuk dat ze was voorgedragen; dat voelde bijzonder. Ik deed haar mijn verhaal en nadat zij groen licht kreeg, maakten we een afspraak. Op tijd meldde ik mij op de afgesproken locatie. Daar werd ik eerst begroet door de waakhond van de firma. Na een korte inspectie mocht ik doorlopen en schudde ik Sylvia, haar vader en oma die ook aanwezig waren in het pand, de hand. Onder het genot van een kop koffie schoven we aan tafel en gingen we in gesprek.
Over Van Velthoven
Van Velthoven Transport is een prachtig familiebedrijf dat werd opgericht in mei 1956. De opa van Sylvia startte het bedrijf op, waarna het werd overgenomen door haar vader. Inmiddels bestaan ze deze maand alweer 70 jaar. Van containers tot koeltransport: als het vervoerd moet worden, draaien ze er hun hand niet voor om. Inmiddels rijden er zo’n 45 wagens rond, variërend van MAN tot Ford. Daarnaast werken ze met ongeveer twintig charters. De vestiging in Nederland, waar ik op bezoek ben, ondersteunt de hoofdopdrachtgever in Polen.
Niet direct de vrachtwagen in
Hoewel Sylvia van jongs af aan al tussen de vrachtwagens op het terrein te vinden was, had ze vroeger andere dromen. Maar je weet wat ze zeggen, als het diesel eenmaal in je bloed zit… Zo ook bij Sylvia. Ze schoolde zich tot accountmanager, maar die typische diesellucht in combinatie met shag, bleef toch trekken. Of zoals zij het zelf verwoordt, het is de lucht van thuiskomen. Ze kreeg de kans haar vrachtwagenrijbewijs te halen en kon bij haar toenmalige werkgever naast kantoorwerk ook af en toe de vrachtwagen op.
Dat beviel zeer goed. Ze besprak het met haar vader; misschien moest ze hier toch meer mee doen? Na een goed gesprek werd besloten dat ze bij hem in dienst kon komen. Inmiddels rijdt Sylvia alweer bijna een jaar bij het familiebedrijf en dat bevalt uitstekend. Ze zit duidelijk goed op haar plek.
Mannen versus vrouwen op de wagen
Als vrouw sta je toch vaak nét iets anders in de transportwereld. Je hoort veel verschillende verhalen, dus ik ben benieuwd hoe Sylvia het ervaart? Ze lacht en vertelt: “Ik zal je eerlijk zeggen, er zit écht verschil in leeftijd. De oudere garde vindt het vaak nog gezellig om met elkaar te praten, terwijl de jongere generatie soms iets heeft van ‘Oei, ik moet praten tegen een vrouw’. Ik snap het ook wel weer, voor je het weet is het verkeerd en heeft het een staartje. Begrijp je wat ik bedoel?”
Ze gaat verder: “Het gekke is dat Nederlandse chauffeurs het steeds beter accepteren. Maar je moet ook niet zeggen: ik ben een vrouw, dus jij moet je aanpassen. Nee, je moet zelf ook meebewegen. Persoonlijk houd ik ook niet zo van al dat roze op een vrachtwagen. Je moet ermee werken. Natuurlijk moet je trots zijn op je wagen, maar dat specifieke roze is niets voor mij.”
Toch merkt ze ook verschillen bij buitenlandse chauffeurs. “Soms word je aangestaard, daar heb ik wel moeite mee. We werken toch allemaal in het transport? Waarom dan zo anders doen? Maar goed, het hoort er blijkbaar bij. Ik kan het toch niet veranderen, dus ik maak me er niet meer zo druk om.”
Merkvoorkeur
Sylvia rijdt op een mooie MAN. Maar is dat ook haar favoriete merk? Ze grinnikt. “Weet je wat het is? Trots op je wagen moet je altijd zijn. Natuurlijk draai ik me ook om als er een mooie Scania voorbij komt, dat is toch wel de ambassadeur binnen het transportvak. Maar wij rijden hier Ford en MAN. En weet je? Die Ford is extreem zuinig, maar onderschat die MAN ook niet. Ze hebben allebei hun charme. Zelf vind ik het vooral leuk als ik maar mag rijden. Dat is voor mij het belangrijkste.”
Elektrisch rijden
Je rijdt inmiddels een aantal jaren op de vrachtwagen. Hoe sta je er in, wanneer er een elektrische vrachtwagen komt? Sylvia denkt even na. “De waarheid is dat ik nog nooit elektrisch heb gereden, dus ik denk dat ik even kortsluiting zou krijgen, als ik er mee op pad zou moeten,” zegt ze lachend. “Laat mij voorlopig maar lekker diesel rijden, zolang het kan.”
Met een knipoog voegt ze eraan toe: “En ik zal je voor zijn: ik weet ook niet of waterstof beter is. Daar ben ik eerlijk gezegd nog niet mee bezig. Zolang het niet hoeft, verdiep ik me er nog niet in. Ik geniet vooral van de kilometers die ik mag maken.”
Voor- en nadelen van het vak
Dat Sylvia precies weet wat ze wil en helemaal op haar plek zit, is duidelijk zichtbaar. Daarom ben ik benieuwd wat zij het mooiste vindt aan het vak? En wat de minpunten zijn? Ze denkt even na. “De pluspunten zijn zo genoemd. Als ik doorga, kom je papier tekort,” zegt ze lachend. “Maar het mooiste? Hoe cliché ook: je komt overal. Op plekken waarvan je vroeger dacht; daar kom ik nooit. Je werk is nooit standaard en juist dat maakt het zo leuk.”
Maar zijn er ook nadelen? “Je weet natuurlijk waar je aan begint, dat sowieso je heb géén baan van 9 tot 5, dat is ook niet haalbaar in transport. Maar een echt nadeel? Misschien dat mensen minder met elkaar praten. Soms verwachten ze dat je alles al weet. Als je bijvoorbeeld voor het eerst containers gaat rijden, denken ze meteen: je weet toch hoe dit werkt?. Dat zou best anders mogen. Je staat tegenwoordig sneller op internet, dan dat iemand je even helpt. Dat mag écht veranderen. Een beetje vriendelijkheid kost tenslotte niets extra’s”.
En met deze wijze woorden sluiten wij af. We maken wij nog een paar gave foto’s en nemen wij afscheid van elkaar. Sylvia onwijs bedankt voor deze dag! Ik heb het echt goed naar mijn zin gehad,
Jantine