2 Broers 1 Passie
In september 2025 leerde ik de gebroeders Jan (23) en Timo (21) Versteegh kennen. Het was tijdens een reportage, waarbij zij aanboden mij te helpen. De jongens zeiden toen: “Het is toch gaaf dat het zo mocht! Wij behoren nu tot die selecte groep die hier in het begin mee mocht rijden!” Samen maakten wij een gave reportage waar we nog steeds met trots op terugkijken. Twee broers met een gezamenlijke passie voor transport. Daar moest ik later toch nog eens nader contact mee zoeken. Het contact bleef bestaan en ook bleef het idee hangen om eens wat langer met de broers mee te kijken. Uiteindelijk kwam het moment waarop de agenda’s op elkaar aansloten. Tijd om nader kennis te maken met Jan en Timo en met het werk waar zij iedere dag opnieuw met zoveel enthousiasme mee bezig zijn.
Jong geleerd is oud gedaan
Ook bij Jan en Timo begon het vroeger al. Samen met hun vader gingen ze regelmatig mee op pad. Timo sloeg af en toe over, Jan daarentegen ging iedere vakantie met zijn vader mee. Daar viel eigenlijk niets aan te veranderen. De diesel in het bloed was inmiddels duidelijk gaan stromen bij de mannen. Dit zouden echte chauffeurs worden.
Op het moment dat we besloten dit te gaan doen, werkten de broers samen bij hetzelfde bedrijf. Inmiddels is dat veranderd. Timo is een half jaar geleden bij zijn huidige werkgever gestart en rijdt daar op een prachtige Scania S450. Als ik hem vraag wat hij er het mooiste aan vindt, zegt hij trots: “De ruimte! En echt een megagroot pluspunt is toch wel het rijcomfort. Zo lekker!” Als ik hem vervolgens vraag om een minpunt te noemen, grinnikt hij: “Ik kom een paar cilinders tekort...” Maar daar komt hij al snel weer op terug. “Nee, zonder gekkigheid, het is gewoon goed. Het bevalt goed en ik kan er eigenlijk geen nadeel aan opnoemen.”
Een klein team is fijn
Timo vertelt verder: “Met mijn werk zijn we een klein team en dat is echt fijn. Niets ten nadele van het grotere, maar ik houd wel van korte lijnen. Ik mag veel, maar communicatie blijft wel een belangrijk ding. Je moet elkaar goed op de hoogte blijven houden.” Jan zit nog steeds in de autotransport bij Breedijk. De trouwe volger zal waarschijnlijk meteen terugdenken aan de reportage uit 2023, toen Jan bij Breedijk op de Mercedes reed. Daar is inmiddels wel het nodige veranderd. Niet dat hij niet meer bij Breedijk werkt, maar sinds drie weken rijdt hij op een Scania P430, vijfcilinder! En dat hij trots is, kun je wel zien wanneer hij over zijn wagen praat. Wat hij het mooiste aan zijn Scania vindt? Toch wel de enorme ruimte voor zo’n cabine. “Dat is echt een enorm pluspunt!”
Ook het werk is voor hem nog steeds uitdagend. Of zoals hij zelf zegt: “Op het moment dat ik denk: oké, nu snap ik het goed, ga ik alweer nadenken over hoe ik het zo kan doen dat het nóg efficiënter wordt. Ik zal mij niet snel vervelen.” Hij vervolgt: “Je staat in deze sector best wel ‘aan’. Je hebt veel vrijheid, maar ook verantwoordelijkheid. Kijk maar wat er voor een voertuigen achterop staan. Ik vind zulke vrachten rijden keigaaf. Je ziet zoveel verschillende voertuigen, daar houd ik van. Dikke vrachten, gewoon mooi.”
Beste stuurlui staan aan wal
Jan en Timo zijn jong en ontzettend gemotiveerd. Hebben ze ook weleens nare ervaringen, omdat gauw gezegd wordt dat huidige jongelui niet wil werken? Dan kijken ze mij ineens heel doordringend aan en zegt Timo: “Ja, en dat is echt jammer dat mensen zich daarop focussen. Iets negatiefs zeggen is toch makkelijker dan eens iets positiefs zeggen. Ik weet dat Jan ze ook weleens heeft gehad. Jan knikt bevestigend. En als je dan antwoord geeft en laat merken dat je wel degelijk weet waar je het over hebt, dat je ook vroeg je bed uit gaat en echt je uren maakt. Als je dan uitlegt dat de tijden gewoon veranderd zijn, dan willen wel dimmen. Maar het is soms niet leuk! Dus ja, met die mensen krijg ik een discussie, want niet iedereen is hetzelfde. Maar het is wel leuk als je dan uiteindelijk als antwoord krijgt: ‘Oké, je hebt gelijk.’ Dan denk je toch: zie je wel, toch weer één. Nu maar hopen dat hij niet terugvalt.”
Het mooiste aan het vak
Als ik de jongens vraag wat zij het mooiste aan het vak vinden, beginnen ze te glimlachen. “Kijk wat er buiten staat. Het is hard werken, maar je hebt er dan wel wat voor. Je komt niet zomaar ergens binnen, niets gebeurt het vanzelf. Maar als het dan lukt en het staat er, dat is écht fantastisch!” Jan vervolgt: “Het werk is gewoon gaaf. De vrijheid, de mensen die je leert kennen.” Timo haakt daarop in: “Nou, precies dat! Het is niet alleen de uitdaging, maar inderdaad ook het klantencontact. Je begint je eigen plek op te bouwen. Je investeert erin. Dat is leuk!” Dan maakt Jan hem af: “We vatten het zo samen: als je het goed doet, voelt je werk alsof je eigen baas bent, maar dan zonder het gezeur.” Juist ja!
Ergernissen onderweg
Jan en Timo lachen en zeggen bijna tegelijk: “Ken je dat van die mensen die denken: het past wel even? Of mensen die niet begrijpen waarom je op zo’n tweebaansweg, voordat je links- of rechtsaf gaat, in het midden gaat staan. En dat je dan mensen hebt die nét in je dode hoek willen gaan staan. Of mensen die iets online zetten omdat jij voor je eigen veiligheid kiest en daarom even zo gaat staan, maar zij het niet begrijpen en jou vervolgens even willen ‘rechtzetten’. Dát is een ergernis! Mensen die het vak niet begrijpen, maar wel aan de zijlijn staan. Precies zoals we het er eerder over hadden. Gelukkig komen wij ze niet vaak tegen, want anders zou dat een hoop energie gaan kosten. En die energie kunnen we beter besteden aan de wagen!”
Tot slot
We kunnen nog uren praten, maar ze hebben niet voor niets zo gepoetst. En dus is het tijd voor de foto’s. Want zonder dat is het verhaal niet compleet. Tijdens de reportage zijn er nog mensen in de buurt en ook wordt nog even iemand blij gemaakt, die even de kans krijgt om in de vrachtwagen te zitten. Wanneer we de laatste foto’s hebben gemaakt, nemen we afscheid. Ik bedenk dat transport draait om kilometers maken, op tijd aankomen en altijd weer doorgaan. Maar soms brengt het je ook iets wat niet op een vrachtbrief staat. Nieuwe verhalen, bijzondere ontmoetingen en mensen die onderweg zomaar een vaste plek krijgen. Misschien is dat wel één van de mooiste kanten van het vak: dat achter al die kilometers soms gewoon vriendschap ontstaat.
Jan en Timo bedankt! En wie weet tot een volgende,
Jantine